Wie ken ter nog een min, een mun en muile.

Een “min” , da woord huurder noeit nemie. As ter vrugger è moederke in het kinnerbed bleef of doa war een vro bevalle dij gien pap genoeg ha vur hurre klenne iéte te geiéve daan zochte ze een min in het derp. 

Da war een vro dij oog bevalle war en genoeg mèlk ha vur twie jung op te trekke. 

Va poiërmelk mosder in dién têêt nie klappe, da war ter nie en koimelk da war vul te

straf en da koste de mietste platte kinnekes nie verdrage. 

Be gètemèlk kosder och vantèèt oog nog es behèlepe as da zjust het sezoen war dat de gèète jong haan mer aners mosder blève zukke toder een min ha want aners gonk oer kinneke dut.

Een “mun” da war daan wier iets hul aners. 

Ich weet nog goe va wie da ich men ieste munneke gekrege hem oppe keremes inne rups toen de kap ne onner gonk. 

Tes loater wel niks gewore mer het déé begod wèl goed, ich vul het nog altèèt as ich euver men wang vrèèf. 

Veul mier gen ich doa nie euver vertelle want daan hem ich wier klap achter men kont. Twar den téét gelek in da lieke vanne Fixkes euver de goien aan téét; ter war nog giene GSM en giene VTM mer as de kap vanne rups oppe keremes tauw gonk daan war het hul effekes spultéét en daan kreeg der hul, hul vantèèt e munneke, twar begod ne schoene téét. “Muile” zije we in Heusde daan wier tege herd diskutere of stechele. Ich zen be diè of be dij aant muile gewiès euver vruger joare. Mer ich gebreukte da woord oog es toen ich plat ant klappe war tegen endige kameroi vanne Moaskant.

Ich zé dat ich be dij aant muile gewièst war en dij manne dij schote in hunne lach en vroege of de ziever niet langs mijn kin af leekte toen ich be dij aant muile war want ze kante dij  oog. 

Ich kos begod nie volege en ich wist nie wa zeveurhaan. Het schijnt, as ze oanne Moaskant euver muile

proate, daan bedoele ze doa een gooi lang noate tongkus

be en doaveur vroege ze of de ziever ni lengst men kin aaf

leekte. 

Toen dacht ich in men ège; be allemoal mer be dij muil ich noeit nemie.

Wie kent er nog een voedster, een kus en discuteren.

Een “min” , dat woord dat hoor je nooit meer. Als er vroeger een moedertje in de bevalling bleef of er was een vrouw bevallen die

niet genoeg melk had om haar kindje  eten te geven, dan zochten ze een min in het dorp. 

Dat was een vrouw die ook bevallen was en genoeg melk had om twee kinderen eten te geven. Van poedermelk moestge in die tijd niet praten, dat was er niet en koemelk dat was veel te sterk en dat konden de meeste pasgeborenen niet verdragen.

Met geitenmelk kon je je soms ook nog behelpen als het juist het seizoen was dat de geiten jongen hadden, maar anders moest ge blijven zoeken tot ge een min had want anders ging uw kindje dood.

Een kus dat was dan weer iets heel anders. Ik weet nog goed van wie dat ik mijn

eerste kusje gekregen heb op de kermis in de rups toen de kap naarbeneden ging.

Het is later wel niets geworden maar het deed (vloek) wel goed, ik voel het nogsteeds als ik over mijn wang wrijf. 

Veel meer ga ik daar niet over vertellen want dan heb ik weer achterklap.

Het was de tijd zoals in dat liedje van de Fixkes over de goede oude tijd; er was nog geen GSM en geen VTM, maar als de kap van de rups op de kermis toe ging dan was het heel even speeltijd en dan kreeg je heel, heel soms een kusje, ‘t was (vloek) een mooie tijd.

“Muilen” zeggen ze in Heusden dan weer tegen stevig discuteren of bekvechten. 

Ik ben bij die man of die vrouwaan ’t muilen geweest over vroeger jaren. 

Maar ik gebruikte dat woord ook eens toen ik dialect aan het praten was tegen enkele kameraden van de Maaskant. 

Ik zei dat ik met die vrouw aan het muilen geweest was en die mannen schoten in hunne lach en vroegen of de zever niet langs mijn kin aflekte toen ik met die aan het muilen was want ze kenden die vrouw ook. 

Ik kon (vloek) niet volgen en ik wist niet wat ze bedoelden. 

Het schijnt, als ze aan de Maaskant over muilen spreken, dan bedoelen ze daar een goede lange natte tongkus mee en daarom vroegen ze of de zever niet langs mijn kin af lekte. 

Toen dacht ik bij mezelf; met allemaal, maar met die vrouw muil ik nooit meer.

Wigo