Een ex en een heks.
 

 ‘t Zen twie woor dij een poar honnerd joar vannien uitgevonne zen mer dij in vool gevalle vantèèt begod hul kort bien ligge vin ich.
Van “men ex” hem ich in menne jonge têêt noeit hure proate, da woord most toen nog uitgevonne wière dink ich.  In dièn têêt hader vantêêt wel op dieste zicht “e schoen hoashoon” be daan “twie minse dij nie kontent warre” en ich vroag mig daan wel aaf wa es het beste.  Tegewoordig gen ze vantèèt wel vur een scheet dij wa chief zit uitien en het groas es altèèt gruner op een aner, mer as de witte duif van taak es boerelt het euveraal wel es dink ich. 
Een heks es daan wier van alle iewe en inne middeliewe zate ze dij oppe brandstapel.  Of ze iets geden ha of nie, da spulde gien rol.  As ze mer genoeg verdachtmakinge koste vertelle en as ter een zwarte kat of een pad rond het hoas gezie-ien woord daan war da al genoeg vur ze heks te verklare en ze int brand te stièke.
As ge ze noa vantèèt huurt proate euver “hun ex” daan zoder dinke dat ze dij oog oppe brandstapel wulle zette.  Een echtscheiding es hul dek een vechtscheiding en de jung dij zen miestal ‘t slachtoffer.  Gelukkig es den tèèt vanne brandstapel door mer ich blèèf ter bèè: een heks en een ex verschulle inne uitsproak mer ien letter en ligge begot kort bien.  As ge daan huurt dat de avekoate de ienigste zen dij ter an verdiene en ter rèèk va wière en dader gepluimd wert tot op oer onnerbrok, daan ligt het hul, hul kort bien en daan kan ich geluve da ze wel es zije da een ex en een heks hetzelleste es.
Een ex en een heks.
 

 Het zijn twee woorden die een paar honderd jaar vaneen uitgevonden zijn maar die in veel gevallen soms (vloek) heel dicht bijeen liggen vind ik.
Van “mijn ex” heb ik in mijn jonge tijd nooit horen praten, dat woord moest toen nog uitgevonden worden denk ik.  In die tijd had ge soms wel op het eerste zicht “een mooi huwelijk” met dan “twee ontevreden mensen” en ik vraag me dan wel af wat het beste is.  Tegenwoordig gaan ze soms wel voor een scheet die wat scheef zit uit elkaar en het gras is altijd groener op een andere weide, maar als de witte duif van het dak is, dan rommelt het overal wel eens denk ik.
Een heks is dan weer van alle eeuwen en in de middeleeuwen zetten ze die op de brandstapel.  Of ze iets gedaan had of niet, dat speelde geen rol.  Als ze maar genoeg verdachtmakingen konden vertellen en als er een zwarte kat of een pad rond het huis gezien werd, dan was dat al genoeg om ze heks te verklaren en ze in ’t brand te steken.
Als ge ze nu soms hoort praten over “hun ex” dan zou je denken dat ze die ook op de brandstapel willen zetten.  Een echtscheiding is heel dikwijls een vechtscheiding en de kinderen die zijn meestal het slachtoffer.  Gelukkig is de tijd van de brandstapel voorbij maar ik blijf erbij: een heks en een ex verschillen in uitspraak maar één letter en liggen (vloek) kort bijeen.  Als ge dan hoort dat de advocaten de enigen zijn die eraan verdienen en er rijk van worden en dat ge gepluimd wordt tot op uw onderbroek, dan ligt het heel, heel kort bijeen en dan kan ik geloven dat ze wel eens zeggen dat een ex en een heks hetzelfde is.  

Wigo